Mijn zesde bokssessie op 2 mei 2025 veranderde van een fysieke training naar een reis door mijn eigen geschiedenis.Door de ruimte heen waren cijfers van 1 tot 10 op de vloer geschreven. Ogenschijnlijk simpel, maar voor mij voelde het alsof ik door verschillende versies van mezelf heen moest lopen.

De afgelopen maanden hebben mij oprecht veranderd. Niet zichtbaar aan de buitenkant misschien, maar diep van binnen wel. Er is zoveel gebeurd dat ik soms zelf nog moet inhalen wat mijn hart allang weet: ik ben niet meer dezelfde als een aantal maanden geleden. Mijn weg van herstel is verder gegaan, soms met vallende en opstaande stappen, soms met een kracht die ik niet van mezelf kende. En juist dát wil ik de komende tijd opnieuw verder met jullie gaan delen, in meerdere blogs. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het echt is. Omdat dit mijn leven is.

De ochtend van 14 maart voelt anders dan normaal. Er zit rust in mijn lijf, en tegelijkertijd borrelt er iets van binnen. Alsof ik weet dat er vandaag iets gaat gebeuren iets wat ik al langer voel aankomen, maar tot nu toe nog niet heb uitgesproken. Terwijl ik in de auto stap richting mijn bokscoach, voel ik een mengeling van vertrouwen én spanning. Maar voor het eerst overheerst het vertrouwen.

De afgelopen week heb ik nieuwe stappen gezet, waardoor ik even geen moment had om een blog te schrijven. Soms is het nodig om de focus op het proces te houden voordat je het kunt delen.

Afgelopen vrijdag was ik onderweg naar mijn bokstherapie, maar dit keer voelde het anders. In plaats van de gebruikelijke spanning die ik soms voel voor een sessie, was ik kalm. Ik had me voorbereid, niet alleen fysiek, maar ook mentaal. De afgelopen weken had ik me geconcentreerd op het ontspannen, het openstaan voor wat er komt, en vooral het vertrouwen in mezelf dat ik steeds meer aan het herontdekken ben. En deze sessie voelde echt als een mijlpaal.

De motor zoemt zacht terwijl ik de weg opdraai. Buiten schuift de wereld langs me heen, maar mijn gedachten zijn ergens anders. Eindelijk, ik mag weer. Een week niet geweest en dat voel ik in alles. Mijn lichaam is gespannen, mijn hoofd onrustig. Ik adem diep in, probeer de zwaarte in mijn schouders los te laten, maar het zit vast. Nek, rug, zelfs mijn kaken voelen strak.

Gisteren was ik onderweg naar mijn 2e boks sessie en voelde ik de spanning al in mijn onderbuik. Het was een gezonde spanning, een mengeling van nieuwsgierigheid en lichte nervositeit. Mijn gedachten gingen alle kanten op: Hoe zal het vandaag gaan? Zal ik weer iets nieuws leren over mezelf? Toch voelde het ook goed, alsof mijn lichaam wist dat deze sessie me verder zou helpen in mijn proces. Dit was een belangrijk moment voor mij. Elke keer als ik hier kom, zet ik een stapje dichter naar herstel. En dat geeft hoop.