"Het zijn de kleine dingen die het grote verschil maken."
Er zijn dagen waarop ik me licht voel, alsof ik alles aankan. En er zijn dagen waarop ik wakker word met een zwaar gevoel, alsof het verleden me opnieuw inhaalt. Dan voelt het alsof mijn weegschaal weer doorslaat naar de verkeerde kant terug naar de pijn, de onzekerheden, de oude overtuigingen die nog blijven hangen.
Vroeger dacht ik dat er iets groots moest gebeuren om die balans terug te krijgen. Dat geluk iets groots en tastbaars moest zijn: een grote overwinning, een belangrijk succes, dingen online bestellen, een moment waarop alles opeens op zijn plek zou vallen. Maar inmiddels weet ik dat het niet zo werkt.
De momenten die echt helpen om mijn weegschaal weer in evenwicht te brengen, zijn vaak de allerkleinste. De momenten die je bijna over het hoofd zou zien, als je niet bewust leert om ze op te merken.
De kleine momenten van licht
Ik ben mezelf aan het trainen om deze kleine momenten te gaan herkennen en écht toe te laten. Niet zomaar voorbij laten gaan, niet minimaliseren, maar stilstaan en voelen: dit is iets moois, dit is een gewichtje op de positieve kant van mijn weegschaal.
De warmte van een kop thee of koffie
Het klinkt zo simpel. Maar er zijn ochtenden waarop ik wakker word met een knoop in mijn maag, alsof de dag al verloren is voordat hij begonnen is. Op die momenten helpt het om kleine rituelen te hebben. Zoals bewust een kop thee of koffie maken, de warme mok in mijn handen voelen en even alleen dáármee bezig zijn. Niet met gisteren, niet met morgen. Alleen met het hier en nu.
Soms voel ik de spanning in mijn schouders terwijl ik die eerste slok neem. Maar als ik mezelf toesta om écht te voelen de warmte, de geur, de rust dan verzacht het iets in me. Geen wondermiddel, geen oplossing voor alles, maar een klein moment van licht.
Wandelen en de zon op mijn gezicht voelen
Er zijn dagen waarop mijn hoofd vol zit. Gedachten die zich opstapelen, herhalende herinneringen, de vraag of ik wel goed genoeg ben. Op zulke momenten voelt naar buiten gaan soms als het laatste wat ik wil. Maar als ik het toch doe mijn jas aantrek, de deur achter me dicht trek en de frisse lucht inadem dan gebeurt er iets.
De eerste paar stappen voelt het misschien nog zwaar, alsof mijn hoofd te luid is. Maar dan komt er een moment waarop ik de zon op mijn gezicht voel. Of de wind door mijn haar. Een vogel die fluit, een hond die vrolijk voorbij rent. En zonder dat ik het door heb, voel ik me iets lichter. Alsof ik niet alleen in mijn hoofd zit, maar weer onderdeel ben van iets groters.
De geur van een nieuw tijdschrift
Schrijven helpt me om mijn gedachten te ordenen, maar lezen helpt me om even uit mijn eigen hoofd te stappen. Soms koop ik een nieuw tijdschrift, scheur ik het plastic eraf en adem ik de geur van vers papier in. Dat moment dat kleine, simpele moment voelt als een schone lei. Alsof ik even mag verdwijnen in een andere wereld, weg van mijn eigen zorgen.
En het mooiste? Soms lees ik precies de woorden die ik op dat moment nodig had. Een zin die blijft hangen, een inzicht dat me raakt, een stukje herkenning dat me het gevoel geeft dat ik niet alleen ben.
Muziek die precies op het juiste moment komt
Soms zit ik in de auto of loop ik ergens en zet ik willekeurig een afspeellijst op. En dan gebeurt het: een nummer dat ik lang niet heb gehoord, maar dat precies raakt waar ik op dat moment mee worstel. De juiste woorden, de juiste melodie.
Soms laat ik me dan helemaal meeslepen. Ogen dicht, muziek hard, ademhalen op het ritme. En even is het alsof alles klopt. Alsof hij me een klein teken geeft: ik zie je, ik hoor je, je bent niet alleen.
Een berichtje dat op het juiste moment komt
Soms voel ik me leeg, alsof mijn woorden op zijn. Dan twijfel ik of mijn verhaal er wel toe doet, of het delen van mijn proces eigenlijk wel iets oplevert. Maar dan krijg ik ineens een berichtje van iemand die mijn blog leest. Iemand die zegt: Je woorden hebben me geholpen. Dankje wel dat je dit deelt.
Op zulke momenten voel ik een warme gloed van binnen. Alsof alles waar ik doorheen ben gegaan niet voor niets is geweest. Alsof mijn pijn niet alleen maar pijn is, maar ook iets wat anderen kan helpen.
Balans is niet perfect en dat is oké
Er zullen altijd dagen zijn waarop de negatieve kant van mijn weegschaal zwaarder voelt. Waarop ik me klein voel, waarop oude pijn opspeelt. Maar in plaats van te wachten op een groot geluksmoment dat alles in evenwicht brengt, probeer ik nu zelf kleine gewichtjes toe te voegen.
Soms lukt dat niet meteen. Soms moet ik mezelf eraan herinneren om die kop thee of koffie écht te proeven, om wél naar buiten te gaan, om wél dat tijdschrift open te slaan. Maar als ik dat doe, merk ik dat de weegschaal langzaam terug beweegt.
En misschien is dat de grootste les van allemaal: balans is niet iets wat je één keer bereikt en dan voor altijd vasthoudt. Het is een constant bewegen tussen licht en donker, tussen zwaar en licht. En de kunst is om die kleine momenten van licht niet over het hoofd te zien.
Bemoediging: Wat zijn de kleine momenten die voor jou een verschil maken? Die je helpen om weer een beetje balans te vinden, ook op de moeilijke dagen? Misschien herken je jezelf in mijn momenten, of heb je jouw eigen kleine rituelen. Wat het ook is sta er vandaag eens bewust bij stil.
Want juist die kleine momenten zijn het die, als je ze optelt, de grootste verandering maken.
Volgende week weer een blog, vanaf de boksvloer...
Reactie plaatsen
Reacties