Mijn zesde bokssessie op 2 mei 2025 veranderde van een fysieke training naar een reis door mijn eigen geschiedenis.
Door de ruimte heen waren cijfers van 1 tot 10 op de vloer geschreven. Ogenschijnlijk simpel, maar voor mij voelde het alsof ik door verschillende versies van mezelf heen moest lopen.
Bij elk cijfer kwamen gedachten, stemmen en herinneringen los… alsof die oude ik even terug in de zaal stond.
1 / 2: De jongen die nooit mocht huilen
Ik liep naar het cijfer 1 en meteen trok mijn maag samen.
"Weet je nog?" fluisterde een stem in mij.
"Hier begon je te leren dat emoties niet welkom waren."
Ik voelde mijn schouders automatisch omhoog gaan, alsof ik mezelf weer wilde beschermen.
En dan kwam die oude overtuiging weer boven:
"Een man hoort niet te huilen. Zet je over jezelf heen. Niet zeuren."
Ik voelde letterlijk dat slot op mijn hart.
Mijn borst werd zwaar. Mijn adem kort.
Alsof mijn lichaam me eraan herinnerde hoe het geweest was.
En ik hoorde mezelf van binnen fluisteren:
"Je was zo bang… en niemand zag het."
Ik wilde niemand tot last zijn. Wilde klein zijn, onzichtbaar, stil.
Het was alsof mijn jongere ik even naast me stond.
Ik voelde hem.
Zijn angst. Zijn eenzaamheid.
En ik wenste dat ik hem toen een hand had kunnen geven.
3: Geleefd worden
Toen ik bij 3 stond, werd het ineens… leeg.
Geen pijn. Geen verdriet. Gewoon niets.
"Dit was jouw overleefstand," hoorde ik mezelf denken.
"Je deed wat moest. Niet wat jij wilde."
Ik zag voor me hoe ik me altijd maar aanpaste.
Hoe ik reageerde op anderen zonder ooit bij mezelf in te checken.
Hoe ik dacht dat dit normaal was.
Mijn innerlijke dialoog ging verder:
"Je wist niet beter. Je hebt dit jaren volgehouden. Maar dat maakt het niet minder zwaar."
Ik voelde opeens een lichte boosheid, maar niet op anderen.
Meer op het feit dat ik zó lang niet heb durven leven vanuit mezelf.
Alsof ik al die tijd op mute stond.
4 / 5: De barstjes
Bij het cijfer 4 moest ik slikken.
Er kwam een herinnering op die ik liever niet altijd zie, maar die zich toch aandient.
"Weet je nog hoe moe je was?" zei dat stemmetje.
"Hoe je lichaam zei: dit gaat niet meer?"
Ik voelde het weer: de spanning in mijn nek, de druk op mijn borst, de angst die soms uit het niets opkwam. Het pesten, het trauma, de schaamte… het zat allemaal vast in mij, en ik liep vast.
Bij 5 voelde ik mijn ogen prikken.
"Dit was het moment waarop de scheurtjes zichtbaar werden," zei ik zacht tegen mezelf.
"En je probeerde het nog te negeren, maar diep van binnen wist je… het breekt je op."
Het was pijnlijk om te zien hoe ik jarenlang heb geprobeerd overeind te blijven op een fundering die al lang in elkaar zakte.
6 / 7: Het kantelpunt
Toen ik naar 6 en 7 liep, voelde het alsof mijn borst openbrak.
Hier gebeurde het.
Hier koos ik voor mezelf.
Voor hulp. Voor eerlijkheid. Voor kwetsbaarheid.
Ik hoorde mijn eigen twijfel van toen nog nagalmen:
"Durf je dit wel? Wat als je faalt? Wat als je weer gekwetst wordt?"
En daaroverheen een zachter, nieuw stemmetje:
"Maar wat als dit de weg naar vrijheid is?"
Ik voelde de spanning van dat moment opnieuw:
de moed, de angst, het loslaten van controle.
En toen dacht ik terug aan het moment dat boks therapie op mijn pad kwam. Hoe de kerk me steunde en hielp.
Hoe dat voelde als een arm om mijn schouder, als een teken:
"Je mag geholpen worden. Je hoeft het niet alleen te doen."
Mijn innerlijke stem zei zacht:
Dit was het moment dat je jezelf niet meer opgaf.
8: Mijn masker langzaam afzetten
Bij 8 voelde ik iets warms.
Voor het eerst voelde ik… groei.
Voor het eerst voelde ik: “Ik ben trots op mezelf.”
Ik hoorde mezelf zeggen:
"Kijk eens hoe ver je al bent gekomen. Je werkt. Je voelt. Je durft."
Mijn coach vroeg:
"Wat gebeurt er nu in je lijf?"
En ik zei:
"Rust… eindelijk rust."
Maar van binnen dacht ik:
"Dit ben ik. De echte ik. Zonder masker."
De ik die zichzelf niet meer wegcijfert.
De ik die ruimte inneemt zonder schuld.
De ik die voelt dat hij stap voor stap weer aan het roer van zijn eigen leven staat.
En eerlijk?
Dat voelde bevrijdend.
9 / 10: De kracht die ik nu draag
Toen ik bij 9 en 10 stond, kreeg ik kippenvel.
Niet omdat ik ‘klaar’ ben…
maar omdat ik nu iets heb wat ik vroeger nooit had:
een buffer.
Een innerlijke rugzak gevuld met kracht, inzicht en geloof.
Ik hoorde de stem in mij die lang stil was geweest:
"Je bent niet meer die jongen van 1 en 2.
Je bent sterker.
Bewuster.
Liever.
En je staat naast jezelf… niet tegenover jezelf."
Ik dacht terug aan de oefening met de hoepel en de boks zak.
Hoe ik mijn kracht voelde in elke slag.
Hoe ik mijn eigen ruimte innam.
Hoe ik eindelijk durfde te zeggen:
"Dit is mijn verhaal. Dit doet pijn. En ik mag het laten zien."
Mijn geloof fluisterde op de achtergrond:
"Je bent niet alleen. Ik ben er bij elke stap."
En dat gaf rust.
Diepe rust.
Waar ik nu sta, en waarom ik trots mag zijn
Deze sessie…
dit was niet zomaar een sessie.
Dit was een ontmoeting met mijn verleden,
met mijn pijn,
maar vooral met mijn groei.
Ik heb mezelf teruggevonden.
Niet volledig, niet perfect… maar wel écht.
En ik hoorde mezelf, heel zacht maar heel duidelijk zeggen:
"Ik ben trots op jou.
Op hoe ver je bent gekomen.
Op hoe je blijft opstaan.
Op hoe je durft te voelen."
Ik ben onderweg.
En dit keer loop ik niet weg van mezelf.
Ik loop met mezelf.
Met mijn geloof als kompas.
Met mijn kracht als rugzak.
Met mijn verleden als getuigenis.
En met elke stap die ik zet, laat ik die oude cijfers achter me…
om ruimte te maken voor wat ik nu aan het bouwen ben.
Bemoediging: Weg naar herstel
Ik deel mijn verhaal niet om aandacht te krijgen, maar om te laten zien dat herstel mogelijk is.
Dat je, ook al ben je jarenlang gebroken, klein gehouden of gekwetst, jezelf weer kunt vinden.
Dat je mag voelen, mag huilen, mag falen… en dat je vervolgens weer kunt opstaan.
Mijn reis begon in stilte en angst. Ik was op slot, ik was moe, ik was mezelf kwijt. Maar stap voor stap, met hulp, met vertrouwen, met geloof… ben ik teruggekomen bij mezelf.
Bokstherapiesessies gaven mij de ruimte om mijn pijn te uiten, mijn kracht te ontdekken en mijn verleden een plek te geven.
Mijn geloof gaf mij houvast, richting en rust, zelfs op momenten dat alles nog donker leek.
Vandaag kan ik zeggen: ik ben niet meer dat gebroken kind dat dacht dat hij niets waard was.
Ik ben onderweg. Ik ben sterker dan ik ooit dacht. Ik durf mezelf te laten zien.
En ik geloof dat wat mij is overkomen, mij niet breekt, maar juist vormt tot wie ik nu ben: iemand die zichzelf weer durft te omarmen, iemand die vecht voor herstel, iemand die durft te leven.
Als jij dit leest en jezelf herkent in mijn verhaal… weet dan dit: je bent niet alleen. Het is niet makkelijk, het is niet snel, maar het is mogelijk.
Er is hoop. Er is hulp. Er is een weg terug naar jezelf.
En geloof kan je dragen, zelfs op de zwaarste momenten.
Dit is niet alleen een bemoediging maar ook stiekem mijn getuigenis.
Een verhaal van pijn, maar ook van kracht.
Een verhaal van vallen, maar vooral van opstaan.
Reactie plaatsen
Reacties