Even stilstaan bij míjn weg...

De afgelopen maanden hebben mij oprecht veranderd. Niet zichtbaar aan de buitenkant misschien, maar diep van binnen wel. Er is zoveel gebeurd dat ik soms zelf nog moet inhalen wat mijn hart allang weet: ik ben niet meer dezelfde als een aantal maanden geleden. Mijn weg van herstel is verder gegaan, soms met vallende en opstaande stappen, soms met een kracht die ik niet van mezelf kende. En juist dát wil ik de komende tijd opnieuw verder met jullie gaan delen, in meerdere blogs. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het echt is. Omdat dit mijn leven is.

Naast mijn werk als technische dienst medewerker heb ik nu bewust even op de pauzeknop gedrukt met alles daar omheen. Niet omdat ik opgeef, maar omdat ik voor het eerst echt voel dat ik mag stilstaan. Dat ik niet altijd maar door hoef. Dat ik mag ademhalen. Ik ben aan het beseffen wat er allemaal is gebeurd. Wat ik heb doorstaan. Wat ik heb aangekeken. Wat ik heb losgelaten. En soms overvalt het me ineens… dan denk ik: heb ik dit echt allemaal gedaan? Ben ik hier echt doorheen gegaan?

Een van die momenten kwam twee weken geleden in de kerk, een plek waar ik zo graag ben. Plotseling voelde ik een emotie opkomen die ik lange tijd had weggedrukt. Een golf van verdriet en opluchting tegelijk, die mijn hart even overspoelde. Ik voelde hoe mijn ogen vochtig werden, en voordat ik het doorhad rolden er een paar tranen over mijn wangen. Midden in de stilte van de kerk. En in plaats van me ervoor te schamen, liet ik het toe. Het voelde als een klein stukje vrijheid. Alsof ik eindelijk erkenning gaf aan alles wat ik heb meegemaakt. Op dat moment besefte ik dat dit niet zomaar tranen waren… het was een keerpunt. Een moment waarop ik voelde dat ik een stukje van mezelf terugvond, dat ik mezelf weer toestond te voelen, te zijn, en te helen.

Ik kijk terug op stappen die ik vroeger werkelijk nooit had durven zetten. Keuzes maken voor mezelf zonder me meteen schuldig te voelen. Grenzen uitspreken zonder me klein te maken. Dingen aangaan waar ik zo lang omheen draaide, omdat de angst groter was dan mijn vertrouwen. En toch ben ik ze aangegaan. Met knikkende knieën. Met tranen. Met twijfel. Maar ik ging.

Deze tijd voelt anders dan alles wat ik eerder heb gekend. Het voelt als een plek waar ik mezelf langzaam begin te ontmoeten. Waar ik zie hoe ver ik gekomen ben, maar ook hoeveel pijn ik zo lang heb meegedragen. Ik voel nu pas echt hoe zwaar sommige stukjes waren. Hoeveel ik heb weggeduwd om te kunnen overleven. En hoe moe dat me eigenlijk heeft gemaakt.

Ik ben bezig alles op een rijtje te zetten. Mijn verleden. Mijn triggers. Mijn patronen. Mijn groei. Soms doet dat pijn. Soms maakt het me verdrietig. Soms word ik ook boos op alles wat ik zo lang normaal heb gevonden. En tegelijk voel ik ook iets anders opkomen… iets zachts. Iets van respect. Voor die jongen die bleef staan, ook al voelde hij zich zo vaak alleen. En voor de man die nu langzaam leert om zichzelf niet meer te verwaarlozen.

Trots zeggen blijft voor mij ingewikkeld. Dat woord voelt groot. Alsof ik het niet zomaar mag gebruiken. Alsof ik eerst nog duizend bewijzen moet leveren. En toch… diep vanbinnen voel ik het wel. Ik bén trots. Al is het soms nog fluisterend. Trots op dat ik niet meer wegkijk. Trots op dat ik hulp heb durven aannemen. Trots op dat ik blijf, ook als het ongemakkelijk is.

In mijn volgende blog neem ik jullie weer mee in de reis van mijn boks therapie waar ik was gebleven.

Boks sessie 6: “Positieve raakvlakken”.
Een sessie die me op een andere manier raakte dan de vorige. Minder strijd misschien, maar meer verbinding. Met mezelf. Met wat ik voel. Met wat ik waard ben.

Voor nu kies ik even voor rust.
Voor zachtheid.
Voor niet hoeven vechten.
Voor beseffen hoe ver ik al ben gegaan.

Ik ben er nog niet. Maar ik ben ook niet meer waar ik ooit was.
En dat moment in de kerk… dat was het begin van een stukje vrijheid dat ik mezelf al te lang had ontzegd.
En dat voelt als een overwinning. 💛

Bemoediging...

Soms voelt het leven zwaar. Soms lijkt alles te veel en lijkt de weg vooruit onzichtbaar. Maar weet dit: elke stap die jij zet, hoe klein ook, telt. Elke keer dat je je durft te laten voelen, dat je voor jezelf kiest, dat je een grens aangeeft of een angst onder ogen ziet… dat is groei. Dat is kracht.

Je hoeft niet alles tegelijk te doen, je hoeft niet perfect te zijn. Het mag rustig, het mag langzaam. Het belangrijkste is dat je blijft bewegen, dat je blijft proberen, dat je blijft voelen.

Er komt een moment dat je terugkijkt en beseft hoe ver je al bent gekomen. Misschien zie je het nu nog niet helemaal, maar het is er. Het zit in de keuzes die je maakt. In de momenten dat je blijft staan, ook als het moeilijk is.

Wees zacht voor jezelf. Laat tranen toe als ze komen. Lach om jezelf als het kan. Vertrouw erop dat elke stap, zelfs een stap achteruit, onderdeel is van jouw weg.

Jij bent sterker dan je denkt. Jij bent waardevol. Jij bent onderweg… en dat is al iets om trots op te zijn. 💛