Boks sessie 5: Waar de Twijfel Woonde, Komt Nu Vertrouwen

De ochtend van 14 maart voelt anders dan normaal. Er zit rust in mijn lijf, en tegelijkertijd borrelt er iets van binnen. Alsof ik weet dat er vandaag iets gaat gebeuren iets wat ik al langer voel aankomen, maar tot nu toe nog niet heb uitgesproken. Terwijl ik in de auto stap richting mijn bokscoach, voel ik een mengeling van vertrouwen én spanning. Maar voor het eerst overheerst het vertrouwen.

Als ik binnenkom, word ik zoals altijd verwelkomd met een warme glimlach. Het lijkt iets kleins, maar die glimlach betekent veel voor me. Hier mag ik mezelf zijn. Hier hoef ik niets op te houden. Hier word ik niet beoordeeld op wat ik presteer, maar gezien in wie ik ben.

Zoals gebruikelijk starten we met een gesprek. Mijn coach vraagt hoe het met me gaat, en al snel komen de woorden vanzelf. Het voelt alsof mijn hart het overneemt van mijn hoofd. Ik vertel dat ik vastloop. Niet in alles, maar wel in een keuze die ik diep van binnen allang heb gemaakt, maar nog niet durf uit te spreken.

Ik zeg:
“Ik merk dat ik leegloop op mijn huidige werk. Het voelt vertrouwd, maar het geeft me geen energie meer. Sterker nog, het kost me elke dag meer.”

Wat volgt is een eerlijk, rauw gesprek over hoe het écht met me gaat op het werk. Ik vertel over de momenten aan de balie, bij de hoofdingang, waar ik dagelijks bezoekers ontvang. Maar in plaats van een vriendelijk welkom of een glimlach, krijg ik vaak frustratie over me heen, boze woorden, onbegrip, onredelijkheid.
En ik? Ik sta daar, slik het in. Glimlach vriendelijk maar vanbinnen... doet het pijn.

Niet omdat die woorden altijd persoonlijk bedoeld zijn. Maar wél omdat ik ook maar een mens ben. Omdat ik daar sta met een naam, een hart en een ziel. En omdat ik voel dat ik op deze manier aan het overleven ben, in plaats van leven.

Ik vertel dat ik het zwaar vind. Dat ik opzie tegen het nieuwe seizoen dat eraan komt. Niet vanwege mijn collega’s integendeel, zij zijn juist een reden waarom ik blijf. Maar omdat mijn lichaam, mijn geest, mijn hele systeem zegt: “Genoeg.”
Ik wil niet langer incasseren wat niet van mij is. Ik wil niet langer stilzwijgend over me heen laten lopen.
Ik wil ademruimte, rust, vrijheid.

Mijn coach luistert. Niet met antwoorden, maar met aandacht. En dat is precies wat ik nodig heb. Ik geef aan dat ik verlang naar meer zelfstandigheid. Dat ik wil groeien met mijn eigen bedrijf. Dat ik bij TCR Tours kansen zie. Dat ik voel dat mijn hart sneller klopt van het idee om als oproepchauffeur meer vrijheid te hebben. Mijn eigen tijd in te delen, zelf keuzes te maken.
Maar dat er ook iets is dat me tegenhoudt.

Mijn hoofd roept vragen als:
“Wat als het niet lukt?”
“Wat als ik zonder inkomsten kom te zitten?”
“Wat als ik faal?”

Ik weet dat ik iets moet veranderen. Maar ik weet ook: verandering vraagt lef. En dat lef voel ik groeien, maar het is er nog niet helemaal. Mijn coach stelt voor om het deze keer anders aan te pakken. Geen bokshandschoenen. Geen stoten of trappen. Maar een oefening op de vloer een letterlijke visualisatie van mijn pad.

We gaan de vloer op en de coach legt me uit dat ik deze ruimte mag gebruiken als kladblok. “Maak het zichtbaar,” zegt mijn coach. “Als je het voor je ziet, kun je ook zien waar de hobbels zitten. En vooral: waar de weg naartoe leidt.”

De coach geeft me een boks kussen en een stuk krijt.
“Schrijf hierop waar je naartoe wilt.”

Ik denk niet te lang na. De woorden komen intuïtief:

Vrijheid
Rust
Financiële ruimte
Passie
TCR Tours
Ralto Events
Mijn droom waarmaken

Ik leg het kussen aan het eind van de vloer. Daar ligt mijn einddoel. Mijn verlangen. Mijn toekomst.
Daar wil ik heen.

Aan het begin van de vloer trekken we een startlijn. Daar sta ik nu. Mijn huidige baan. De plek waar ik vastloop. Waar ik mezelf steeds meer kwijtraak, ondanks dat het ooit goed voelde.

Mijn coach geeft me een stapel kleine hoepels. “Elke stap richting je doel mag je zelf invullen,” zegt mijn coach. “Pak je ruimte.”
Ik neem een diepe ademhaling. En ik zet mijn eerste stap.

🟡 Hoepel 1  Gesprek met TCR Tours
“Wat is hier gebeurd?” schrijf ik erbij.
Dit gesprek was het begin. Er werd iets wakker in mij. Het zette mijn denken in beweging. Mijn hart ging aan.

Ik zet de volgende stap.

🟡 Hoepel 2  Eerste stap naar verandering
“Gesprek met mijn vrouw, mijn coach… De behoefte aan duidelijkheid. Hoe zit het met inkomen? Wat als ik ziek word? Wat is mijn basis?”
Ik zoek zekerheid, maar voel dat het zoeken alléén al een stap vooruit is.

Ik zet weer een stap.

🟡 Hoepel 3  Stap naar rust
“Geen twijfel meer. Vertrouwen groeit.”
Erboven schrijf ik:
Tweede stap naar verandering: Concreet maken.
Ontslag indienen. Contract tekenen. Planningen invullen. Tijd vrijmaken voor mijn onderneming.
Het wordt tastbaar. Echt.

Ik loop weer vooruit.

🟡 Hoepel 4  Vertrouwen in geloof
Ik voel dat God deuren opent. Dat Hij bij me is.
De kans bij TCR voelt als een antwoord op een gebed.
Een warme bevestiging: “Je mag gaan. Het is goed.”

En dan, eindelijk...

🟡 Laatste hoepel  IK GA ERVOOR
Ik sta oog in oog met het boks kussen, mijn doel.
Eronder ligt alles wat ik verlang.
En erboven staat nu: IK GA ERVOOR.
Niet misschien. Niet later. Niet ooit.
Maar nu.

Ik voel het tot in mijn tenen:
Het is tijd.

Mijn hart wist het al lang. Mijn hoofd heeft het nu ook gezien. En mijn lichaam voelt de vrijheid al naderen. De spanning is er nog maar het is gezonde spanning. Levensspanning. De spanning van iets nieuws. Iets echts. Iets van mij.

Na deze sessie stap ik in de auto met een diep gevoel van rust én vastberadenheid. Ik weet wat mij nu te doen staat:

✅ Oproep contract tekenen bij TCR Tours
✅ Ontslag indienen bij het attractiepark
✅ Tijd vrijmaken voor de groei van mijn eigen onderneming

Het voelt als een sprong. Maar dit keer spring ik niet in het donker, ik spring in het licht. En ik weet: Hij is erbij. Altijd!!!

Dit is het begin van mijn nieuwe seizoen.
Vanuit vertrouwen. Vanuit geloof. Vanuit wie ik ben.

Ik ga ervoor,
En ik kijk niet meer terug.

Bemoediging voor als je op het punt staat te kiezen

Soms voelt loslaten moeilijker dan vasthouden.
Maar weet je? Het is geen zwakte om te kiezen voor wat jou wél laat groeien.
Je hoeft niet te blijven waar je leegloopt.
Je mag kiezen voor rust. Voor vrijheid. Voor jouw droom.

Er komt een moment dat de twijfel plaatsmaakt voor vertrouwen.
Dat moment begint met één stap.
Eén keuze.
Eén JA tegen jezelf.

Durf te geloven dat jouw weg verdergaat dan het bekende.
Je hoeft het niet perfect te doen, je hoeft alleen te beginnen.
En onthoud: wat jij diep vanbinnen al weet,
is vaak precies de richting die je nodig hebt.

Ga, Groei en Geloof.