Afgelopen vrijdag was ik onderweg naar mijn bokstherapie, maar dit keer voelde het anders. In plaats van de gebruikelijke spanning die ik soms voel voor een sessie, was ik kalm. Ik had me voorbereid, niet alleen fysiek, maar ook mentaal. De afgelopen weken had ik me geconcentreerd op het ontspannen, het openstaan voor wat er komt, en vooral het vertrouwen in mezelf dat ik steeds meer aan het herontdekken ben. En deze sessie voelde echt als een mijlpaal.
Zoals altijd begon het met een gesprek waarin mijn coach en ik de vooruitgang bespraken. Mijn coach merkte op dat mijn blik helderder was, iets wat ik zelf nauwelijks had opgemerkt. Het was een bevestiging van de kleine stappen die ik had gezet, maar die voor mij grote veranderingen betekende. Daarna gingen we de boksvloer op, maar vandaag zou de sessie anders zijn.
In plaats van te focussen op fysieke kracht, ging het vandaag om iets veel diepers: vertrouwen in mezelf. En hoewel dat op het eerste gezicht misschien makkelijk lijkt, weet ik uit ervaring hoe moeilijk het kan zijn om echt op jezelf te vertrouwen, vooral als je jaren hebt gevochten met onzekerheid en zelftwijfel door mijn verleden van pesten. Vertrouwen komt niet van de ene op de andere dag, en soms moet je je ogen letterlijk sluiten om het weer te kunnen voelen.
Mijn coach vroeg me om even de tijd te nemen om te voelen wat er in mij gebeurde, om me bewust te worden van de reacties in mijn lichaam en geest. We begonnen met ademhalingsoefeningen, iets wat ik inmiddels goed ken, maar wat altijd weer krachtig is. Adem in, adem uit. Het geluid van mijn ademhaling werd mijn anker in de ruimte. Het kalmeerde mijn gedachten en bracht me in het hier en nu. Maar toen vroeg mijn coach iets onverwachts: “Sluit je ogen.”
Dit was het moment waarop de oefening echt begon, en ik wil je uitnodigen om het zelf eens te proberen. Sluit je ogen voor een moment en voel de ruimte om je heen. Wat gebeurt er in je lichaam? Wat voel je? Want dat is precies wat ik toen voelde: de ruimte werd niet kleiner, maar mijn zintuigen veranderden. Zonder visuele informatie was ik ineens volledig afhankelijk van mijn andere zintuigen en mijn innerlijke gevoel.
Mijn coach vroeg me daarna om vooruit te lopen, maar met gesloten ogen, en te stoppen voordat ik de muur van de zaal zou raken. De eerste keer dat ik dat deed, voelde het alsof ik mijn grip op de situatie verloor. Ik was zo gewend om visueel alles te volgen elke beweging, elke aanwijzing. Zonder die zekerheid, zonder te zien waar ik was, voelde ik me kwetsbaar. Ik begon te twijfelen. Wat als ik niet op tijd stopte? Wat als ik niet wist waar ik was?
Maar dat was precies de bedoeling van de oefening. Ik moest de controle loslaten. In plaats van me vast te klampen aan mijn gebruikelijke manier van reageren, werd ik uitgedaagd om te vertrouwen. Niet op wat ik zag, maar op wat ik voelde. In de stilte van de gesloten ogen voelde ik mijn lichaam reageren op een manier die ik niet had verwacht. Mijn ademhaling werd dieper, rustiger. Ik begon mijn stappen niet alleen fysiek te voelen, maar ook intuïtief. Het was alsof mijn lichaam me vertelde wanneer ik op de juiste koers zat, wanneer ik iets te veel naar links of rechts dreigde te bewegen. Ik moest niet meer nadenken, ik moest gewoon voelen.
Elke stap die ik zette was een test van mijn vertrouwen in mezelf. Hoe vaak in mijn leven heb ik geprobeerd alles te begrijpen, alles te controleren? Hoe vaak heb ik de neiging gehad om alles te zien voordat ik een beslissing nam? Maar hier, in deze oefening, werd ik gedwongen om het tegenovergestelde te doen: gewoon zijn, gewoon voelen. En langzaam maar zeker begon ik te vertrouwen op mijn gevoel. De muur was geen fysieke grens meer, maar een test van mijn innerlijke kracht. Ik voelde mijn voeten de grond raken, mijn evenwicht zich herstellen, en uiteindelijk stopte ik precies op tijd, zonder de muur aan te raken.
Dit was voor mij een diep moment. Het ging niet om de fysieke stap, maar om de innerlijke stap die ik zette door mezelf toe te staan te vertrouwen op mijn eigen gevoel. En dat is wat ik wil delen met jou: vertrouwen is niet altijd zichtbaar. Het is niet altijd een logisch proces. Soms is het iets dat je voelt, dat je kunt ervaren in je lichaam, zelfs als je het niet kunt zien. Vertrouwen betekent niet dat alles duidelijk is. Het betekent dat je bereid bent om een stap te zetten, zelfs als je niet precies weet waar je heen gaat.
Toen ik mijn ogen weer opende, voelde ik me niet alleen fysiek sterker, maar mentaal ook. Het was een klein moment, maar voor mij voelde het als een grote overwinning. Het was een bevestiging dat ik, ondanks alles wat ik heb meegemaakt, in mezelf kan geloven. Dat ik niet altijd alles onder controle hoef te hebben, dat ik mezelf kan vertrouwen zonder alles te zien of te begrijpen.
Bemoediging: Ik nodig je uit om deze oefening zelf te proberen, of het nu in een bokssituatie is of gewoon in je dagelijks leven. Sluit je ogen, adem diep in, en vertrouw. Vertrouw op je gevoel. En merk op wat er verandert als je het doet. Want ook al lijkt het misschien eng om de controle los te laten, soms is dat precies wat we nodig hebben om vooruit te komen.
Vertrouwen is een reis, geen bestemming. Het is een pad dat we telkens weer bewandelen, zelfs als we niet alles zien. En elke stap die we zetten, brengt ons dichter bij de kracht die altijd al in ons zat.
Reactie plaatsen
Reacties