Gisteren was ik onderweg naar mijn 2e boks sessie en voelde ik de spanning al in mijn onderbuik. Het was een gezonde spanning, een mengeling van nieuwsgierigheid en lichte nervositeit. Mijn gedachten gingen alle kanten op: Hoe zal het vandaag gaan? Zal ik weer iets nieuws leren over mezelf? Toch voelde het ook goed, alsof mijn lichaam wist dat deze sessie me verder zou helpen in mijn proces. Dit was een belangrijk moment voor mij. Elke keer als ik hier kom, zet ik een stapje dichter naar herstel. En dat geeft hoop.
Toen ik eenmaal binnenstapte, voelde het meteen weer vertrouwd. We begonnen rustig, met een watertje en een goed gesprek. We spraken over de vorige sessie en over mijn blog, over de mooie reacties en hoe het schrijven niet alleen anderen raakt, maar ook voor mij een vorm van verwerking is. Het verlangen om anderen te bemoedigen groeit met iedere ervaring die ik deel. Het is bijzonder om te merken hoe woorden mijn gevoelens kunnen verhelderen en hoe ze anderen kunnen raken en inspireren. Soms denk ik: Had ik dit maar eerder ontdekt, maar tegelijkertijd weet ik dat het nu de juiste tijd is.
Op de Boksvloer: Van Denken naar Voelen
Na het gesprek was het tijd om de boks vloer op te gaan. De eerste opdracht: een minuut lang op de boks zak slaan. In mijn hoofd was ik bezig met allerlei gedachten. Doe ik het wel goed? Waarom voel ik me zo gespannen? Die gedachten remden me af en maakten me onzeker. Mijn coach merkte het op en introduceerde een oefening met een hoepel.
Mijn coach legde een hoepel op de grond, voor de boks zak, en gaf uitleg over het doel ervan. Mijn voeten stonden zo als was uitgelegd, ongemakkelijk op de rand. Mijn eerste gedachte? "Hoepel op met dat ding!" Maar precies dat ongemak dwong me om minder te denken en meer te voelen. Door mijn aandacht te richten op de positie van mijn voeten, kwam ik los van mijn gedachten en kon ik me volledig op de boks zak richten. Het was alsof ik ineens de controle los kon laten, iets wat me in het dagelijks leven vaak niet lukt.
We gingen door: twee minuten boksen. Eerst drie keer diep in en uitademen... en toen: BAM, BAM, BAM! Mijn handen raakten de boks zak met volle kracht. Ik voelde elke klap door mijn lichaam gaan. Mijn hoofd werd stil, mijn lijf sprak. Het was een bevrijdend gevoel, alsof ik al die jaren van opgekropte frustratie en verdriet letterlijk van me afsloeg. Even moest ik stoppen om op adem te komen, maar daarna ging ik verder. Opnieuw die klappen: BAM, BAM, BAM! De boks zak trilde en kreeg rake klappen, en zelfs de ophanging trilde mee. Een korte twijfel: "Gaat dit wel goed?" Maar nee, niet denken, gewoon doorvoelen. En daar was het: een kleine lach op mijn gezicht. Een kleine lach van opluchting, van bevrijding.
Toen de timer aangaf dat de twee minuten voorbij waren, was ik uitgeput, maar ook vervuld van een ongekende rust. Het voelde alsof ik met elke klap een stuk spanning uit mijn lichaam had geslagen. Het was een bevrijdende ervaring; een moment waarop ik voelde dat ik mijn pijn en verdriet letterlijk van me af kon slaan. Die zwaarte die ik al zo lang met me meedraag, leek even lichter.
Leren van de Weegschaal
Na het intensieve fysieke deel gingen we verder met een stukje theorie. Mijn coach introduceerde de metafoor van de weegschaal: aan de linkerkant de minder leuke dingen, aan de rechterkant de leuke. Hoe vaak focussen we ons niet op het negatieve? En wat gebeurt er als we meer aandacht geven aan de positieve kanten van ons leven? De kunst is om te leren zien welke mooie en fijne momenten je dag vullen en deze bewust op te schrijven. Zo geef je jezelf de kans om meer balans te ervaren.
Deze metafoor raakte me. Hoe vaak heb ik niet vooral het negatieve gevoeld en gezien? De pijn van het pesten, het verdriet, het gevoel er niet bij te horen enz. Maar nu, ik hier op de boks vloer zit, besef ik dat er ook zoveel moois is om voor te vechten. Die mooie reacties op mijn blog, mensen die zich begrepen voelen door mijn verhaal, en de kracht die ik zelf voel groeien. Dat is wat er onder andere aan de rechterkant van de weegschaal mag komen.
Mijn coach gaf me het advies om thuis een weegschaal te tekenen en bewust stil te staan bij de leuke dingen die ik meemaak, hoe klein ook. Een glimlach van een vreemde, een mooi gesprek of een moment van rust kunnen de balans al positief beïnvloeden. En ook dat moment hier op de vloer, met mijn handen vol kracht tegen die boks zak. Dat moment verdient een plekje aan de rechterkant.
We sloten de sessie af met een foto moment dat ik zelf had aangevraagd. Een tastbare herinnering aan deze stap in mijn proces. Ook bespraken we mijn huiswerk: luisteren naar mijn lichaam. Niet altijd maar doorgaan, maar op tijd rust nemen. Niet denken, maar voelen. En vooral: bewust genieten van positieve momenten, zodat de weegschaal niet doorslaat naar de negatieve kant.
Met de metafoor van de weegschaal in gedachten en een gevoel van trots stapte ik de auto in. Weer een stap vooruit. Weer een moment van groei. Ik reed naar huis met een glimlach en een warm gevoel. Wat een kracht kan er vrijkomen als je leert te voelen en niet langer alleen maar denkt. Maar hier een balans in leert te gaan vinden.
Ik voel me trots. Trots dat ik hier sta, dat ik deze stappen zet. Het is niet altijd makkelijk, en sommige dagen voelt het alsof ik stilsta. Maar dan kijk ik terug naar dit moment, naar die boks zak die trilde van mijn kracht, en weet ik: ik ben sterker dan ik ooit dacht.
Tot de volgende blog! Mijn coach heeft even een weekje vrij, Maar ik neem jullie dan mee in mijn huiswerkopdracht van de weegschaal: hoe je balans kunt vinden tussen de leuke en minder leuke dingen in het leven. Want balans vinden is geen luxe, maar een noodzaak om stevig te kunnen blijven staan in een wereld die soms te zwaar voelt. Samen ontdekken we hoe kleine momenten van vreugde een groot verschil kunnen maken.
Bemoediging: Soms voelt het leven als een boks zak die je keer op keer raakt. Pijn, verdriet en onzekerheid kunnen zwaar op je drukken. Ik weet hoe dat voelt. De jaren van pesten, de angst en het verdriet: het leek soms alsof ik nooit meer zou opstaan.
Maar weet je? In ieder van ons schuilt een vechter. Ook in jou. Ik heb het zelf ervaren. Elke stap die je zet, hoe klein ook, is een overwinning. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Het is oké om te struikelen, om te voelen en om te huilen. Maar geef niet op. Want op de momenten dat het zwaar is, groeit je kracht het meest.
Net als op de boks vloer: je leert niet alleen om uit te delen, maar ook om te incasseren en toch door te gaan. Tijdens mijn sessies leer ik steeds meer te luisteren naar mijn hart, te voelen wat mijn lichaam me vertelt en te vertrouwen op de kracht die er altijd al was.
Jij bent het waard om voor te vechten. Blijf geloven in jouw kracht, want jouw verhaal doet er toe. Je bent niet alleen. Samen staan we sterker. Je bent goed zoals hij jou heeft gemaakt.
Hou vol. Je bent krachtiger dan je denkt. En als ik het kan, kan jij het ook.
Reactie plaatsen
Reacties