Boks sessie 1: start therapie

Gespannen en zenuwachtig stap ik op 07 februari om 10:00 uur in de auto, op weg naar iemand die ik nog niet persoonlijk ken en moet gaan vertrouwen. Op weg naar een vorm van sport die mij triggert door mijn pestverleden. Mijn gedachten razen door mijn hoofd. Wat als ik het niet kan? Wat als ik het niet volhoud? Wat als het te confronterend wordt? Ik probeer mezelf moed in te spreken en richt me op mijn ademhaling. De weg naar de boksschool voelt langer dan hij in werkelijkheid is. Mijn hartslag versnelt bij elke kilometer die ik nader.

Eenmaal aangekomen bij de bokschool BokzbyNanet, stel ik mezelf voor en nemen we even de tijd om rustig te zitten. Ik kijk om me heen en observeer de ruimte: de boks zakken hangen stevig, de mat lijkt zacht maar stevig. We bespreken wat ik fijn vind en wat niet. Het voelt goed om te horen dat alles wat je doet op de boks mat goed is; er is geen foute of goede uitvoering. De coach straalt rust uit en ik voel me langzaamaan iets ontspannener.

Dan komt het hoge woord van de coach: we gaan de boks vloer op. Mijn hartslag versnelt, maar ik weet dat ik hier ben met een doel. We beginnen met de basisuitleg van boksen. Stevig staan, iets door de knieën, vuist maken en de handen met bokshandschoenen voor mijn gezicht. De eerste instructies klinken simpel, maar in mijn hoofd speelt er veel meer af. Mijn spieren spannen zich aan van de spanning. Ik ben bang dat ik in één keer breek, durf ik wel los te komen? De coach merkt mijn aarzeling en telt voor mij het moment waarop ik de klappen moet uitdelen. Eerst op de boks pats bij de coach zelf, later op de boks zak.

Langzaam begin ik te voelen hoe mijn lichaam zich aanpast aan de bewegingen. Mijn ademhaling wordt rustiger, en met elke klap laat ik een stukje spanning los. De impact van mijn vuisten op de pats / boks zak geeft een bevrijdend gevoel. Het geluid van de impact echoot door de ruimte, als een bevestiging dat ik sterker ben dan mijn angst. Gedoseerd in tijdsblokken, met rust en uitlaatmomenten, begin ik aan een droom die werkelijkheid wordt. Het gevoel van controle en kracht sijpelt langzaam mijn lichaam binnen. Ik merk dat mijn angst om in één keer te breken niet uitkomt. Alles gebeurt in fases, stap voor stap, door de komende sessies heen. Dit besef geeft me een gevoel van opluchting en vertrouwen.

Na de training praten we nog even na, de coach geeft mij tips en advies voor thuis. We sluiten af met huiswerk en ik krijg de opdracht om na te denken over wat deze eerste les met me heeft gedaan. Terwijl ik naar huis rijd, voel ik een mix van emoties: trots, opluchting en een vleugje spanning voor de volgende sessie. Maar bovenal voel ik hoop. Hoop dat ik sterker kan worden, hoop dat ik mijn verleden kan verwerken. Voor het eerst in lange tijd voel ik dat ik de regie terug kan krijgen over mijn eigen leven. Ik kan geholpen worden met mijn verleden. Het komt goed.

Bemoediging: Soms lijken de stormen in ons hoofd heftiger dan de werkelijkheid. Onze gedachten kunnen ons gevangen houden in angst, twijfel en onzekerheid. Maar weet dit: niet alles wat je denkt, is waar. Vaak zijn de dingen waar we ons zorgen over maken minder groot dan ze voelen. Je bent niet alleen. Je bent sterker dan je denkt. En hoe moeilijk de weg ook lijkt, stap voor stap kom je verder.