Steeds opnieuw in een burn-out: Wanneer oud trauma je inhaalt

Ik ben moe. Niet zomaar moe, maar doodmoe. Een vermoeidheid die niet weggaat met een paar nachten goed slapen of een vakantie. Mijn lichaam en geest schreeuwen om rust, maar ik weet inmiddels dat rust alleen niet genoeg is. Want hoe kan je écht herstellen als de wortel van het probleem nooit is aangepakt?

De vicieuze cirkel van burn-out

Al meerdere keren ben ik door de huisarts en de praktijkondersteuner (POH) doorverwezen voor hulp bij burn-outklachten. Maar keer op keer lijk ik er niet helemaal uit te komen. Elke keer als ik denk dat ik vooruitga, beland ik weer in dezelfde vermoeidheid, dezelfde uitputting. Mijn lichaam trekt aan de noodrem, maar waarom?

De echte oorzaak ligt dieper. Dieper dan werkstress, perfectionisme of de druk van het dagelijks leven. Het ligt in mijn verleden, in een trauma dat ik jarenlang heb genegeerd of geprobeerd heb te vergeten.

10 jaar pesten: een wond die nooit genas

Als kind ben ik tien jaar lang gepest. Tien jaar van vernedering, eenzaamheid en angst. Tien jaar waarin ik leerde dat ik niet goed genoeg was, dat ik niet mocht bestaan zoals ik was. En hoewel de fysieke klappen stopten en de stemmen van mijn pesters allang zijn verstomd, leeft hun invloed nog steeds in mij voort.

Pesten laat littekens achter, niet alleen op je zelfbeeld, maar ook in je zenuwstelsel. Je lichaam raakt gewend aan constante stress, aan het altijd op scherp staan. En zelfs jaren later, als je ‘veilig’ bent, blijft je systeem reageren alsof je nog steeds in gevaar bent. Dat is wat trauma doet. En dat is waarom mijn lichaam steeds weer opgeeft, waarom mijn energie keer op keer wegvloeit.

Mijn zoektocht naar genezing

Ik wist dat ik hulp nodig had en meldde me aan bij Care  van Mozaïek 0523. Daar heb ik vele gesprekken gevoerd over mijn verleden, mijn pijn en de impact van het pesten. Langzaam maar zeker begon ik inzicht te krijgen in hoe diep deze ervaring in mij geworteld zat en hoe het mijn leven tot op de dag van vandaag beïnvloedde.

Een belangrijk onderdeel van mijn weg naar herstel is geweest dat ik ervoor heb gekozen om mijn oude klasgenoten te vergeven. Niet omdat wat ze deden goed was, maar omdat ik mezelf wilde bevrijden van de last die ik al die jaren met me meedroeg. Vergeving betekent niet vergeten, maar het betekent wel dat ik niet langer wil dat mijn verleden mijn toekomst bepaalt.

De volgende stap: innerlijke kracht terugvinden

Ik weet dat herstel niet eenvoudig is. Dat het tijd en geduld vraagt. Maar ik geloof dat het mogelijk is. Daarom ben ik ook van plan om Christelijke Bokstherapie te starten, een manier om op een veilige en krachtige manier mijn emoties en opgebouwde spanning los te laten. Ik wil de kracht in mezelf terugvinden en leren dat ik sterker ben dan mijn verleden.

Bemoediging: Herken jij jezelf hierin? Heb jij ook een verleden van pesten of ander trauma dat je nog steeds achtervolgt? Weet dan... je draagt het niet alleen! Er is een weg naar herstel, hoe lang die ook mag duren. En het begint met de eerste stap om te vragen naar hulp, en blijf jou last op je schouders niet alleen dragen.